Liverpool probeerde drie speelstijlen in drie jaar, en dat is te zien

Arne Slot kreeg in de zomer van 2024 een onmogelijke opdracht: Jürgen Klopp opvolgen zonder te veranderen wat Liverpool liet werken. In zijn eerste seizoen lukte dat glansrijk. Vierentachtig punten, vijfentwintig zeges, slechts vier nederlagen, tien punten voorsprong op Arsenal, en Mohamed Salah die met zevenenveertig doelpunten en assists samen een Premier League-record neerzette. Twaalf maanden later werd Slot ontslagen.

Het kampioenschap had de deur moeten openen voor versterking, niet voor een complete ombouw, maar de zomer van 2025 bracht allebei. Liverpool gaf naar schatting vierhonderd miljoen pond uit aan Florian Wirtz, Alexander Isak, Hugo Ekitike, Jeremie Frimpong, Milos Kerkez, Giovanni Leoni, Giorgi Mamardashvili en Ármin Pécsi. Kijk goed naar dat lijstje en er ontstaat een patroon. Drie aanvallende spelers die vechten om dezelfde ruimte, twee vleugelverdedigers, een centrale verdediger, twee doelmannen. Geen enkele herkenbare verdedigende middenvelder ertussen.

Diezelfde zomer vertrok Trent Alexander-Arnold naar Real Madrid en werden Luis Díaz en Darwin Núñez verkocht, waarmee de ruggengraat van de kampioensploeg uit elkaar viel. Op 3 juli 2025 overleed Diogo Jota bij een auto-ongeluk, een verlies waar geen transferbeleid of tactisch plan iets aan kon veranderen. Wat Slot in zijn tweede seizoen ook probeerde te bouwen, hij deed dat met een selectie en een kleedkamer die nauwelijks nog leek op die van de kampioenen van een paar maanden eerder.

De cijfers spraken vanzelf. Liverpool eindigde als vijfde met zeventien zeges, negen gelijke spelen en twaalf nederlagen, drieënzestig doelpunten voor tegenover zesentachtig het jaar ervoor, en drieënvijftig tegen tegenover eenenveertig. Geen prijs, uitschakeling in de kwartfinale van zowel de Champions League als de FA Cup, en op 30 mei 2026 vertrok Slot met onmiddellijke ingang.

Andoni Iraola kwam in juni over van Bournemouth, bekend om hoog druk zetten, agressieve vleugelverdedigers en controle via het middenveld in plaats van eromheen. Alweer een derde voetbalfilosofie voor grotendeels dezelfde groep spelers binnen drie jaar. Na vier duels dit seizoen staat Liverpool op een zege, drie gelijke spelen, zes punten en de zevende plaats. Verloren hebben ze niet, maar echt gewonnen ook amper, en Alexander Isak, de duurste aankoop van vorige zomer, staat in alle competities op drie doelpunten.

Mijn eigen inschatting is dat een middenveld met Wirtz, Ekitike en wie er nog meer voor de verdediging wordt gezet, het gemis van een echte controlerende zes niet kan compenseren, iemand wiens taak het is om spel te breken in plaats van het verder naar voren te starten. Klopp had die balans, Slot erfde hem en gaf hem vervolgens uit, en Iraola heeft een selectie geërfd die gebouwd is voor twee andere voetbalfilosofieën, nog voordat hij de kans heeft gehad om er zijn eigen idee overheen te leggen.

Als jij één positie mocht aanwijzen die Liverpool moet oplossen voor het volgende transferseizoen, kies je dan voor een echte nummer zes, of zou je liever zien dat ze gewoon stoppen met systemen wisselen?